Maziye Kattı Ateşi Şiiri - Kasım Kobakçı

O kızıl kıvılcım birden parladı,
Gönlümün evinde ışık turladı,
Ne fikir bıraktı ne his zorladı,
Çok şükür şevkiyle seçti ateşi.
*
Hırkayı sıyırdı poşu bürüdü,
Saçını savurdu terler yürüdü,
Kederler toz oldu cismi çürüdü,
Hey gidi ünüyle yuttu ateşi.
*
Sön Rabbim sön artık: Vah gülüm vah vah!
Rüyayı bezerdi buzlu bir sabah,
Bize hiç düşmemiş serin bir ferah,
Karanlık çökünce savdı ateşi.
*
Kül oldu savruldu bitti dumanı,
Aradı durdu hep eski zamanı,
Bulmadı derdine derman olanı,
Sonunda maziye kattı ateşi.