Mazinin Gölge Oyunu Şiiri - Mesut Yüksel

Elektrik kesintisi gecelerinde,
gaz lambası yakılır usulca,
bir kandil gibi titrer karanlıkta.

Aydınlık sokulur odanın kalbine,
yavaş yavaş yayılır duvarlara.
Çocukluk belirir gölgelerde birden;
parmaklar raks eder, doğar figürler:

Önce bir kurt köpeği ulur sessiz,
ardından tavşan kaçar nefes nefese.
Duvar sahne olur bu dilsiz oyuna,
eski yüzler karışır cılız ışığa.

An akar, bir rüyanın tadında,
hayal kovalar gerçeği,
gölgeler koşar, zaman durur sanki.
Bir anda herkes susar odada.

Kadim bir dinginlik sarar akşamı,
omuzlarından tutar sıkıca.
Kuytulardan çıkar eski hatıralar,
sohbetler fısıldar kulaklara.

Şaşırılan yerde zaman süfle verir,
unutulanı hatırlatır incelikle.
Şehir sessizliğe çekildiğinde,
bir gölge kovalar maziyi inatla;
hüzmeler devralır nöbeti.

Zaman yenilir derin bir düşe,
ve insan,
kendi silüetine
sonsuza dek mahkûm kalır.