Mazinin Çocuğu Şiiri - Abdul Kerim Aydın

Küçükken bir uçurtmam vardı, masmavi,
Herkes beni onun hür olduğuna inandırdı.
Şimdiyse bir gökyüzüm var kasvetli,
Herkesin beni uçurtmalarıyla kandırdığı...

Küçükken bir hayalim vardı, tozpembe,
Herkes derdi ki “Bu çocuk deli herhâlde.”
Şimdiyse bir kariyerim var pespembe,
Herkes alkışlıyor sebepsiz, oynanıyor perde...

Küçükken bir arkadaşım vardı, dost mu dost,
Herkes sanardı ki yok onda da bir poz.
Şimdiyse bir sürü insan var; güya serecekler post,
Herkes düşman kesilmiş, ararlar ellerine bir koz.

Küçükken bir dünyam vardı, dünyalar kadar,
Herkes sanardı ki bu dünya bize yar.
Şimdiyse görüyorum gerçeği; çünkü döşeğim dar,
Herkes diyor ki “O öldü, okunacak selâlar...”

Küçükken bir ben vardı, ezberletirlerdi dualar,
Herkes derdi ki “Daha anlamazlar, çocuk bunlar.”
Şimdiyse bekliyorum Tahalar, Yasinler, Fatiha’lar,
Herkes sanıyor ki topraktan ibaret o mezarlar...

Küçükken ben ağlardım susturulana kadar,
Herkes diyordu ki “Çocuk bu, çocuk ağlar.”
Şimdiyse ben susuyorum; ağlayan onlar,
Herkes sanıyor ki annemden başka kahrolan var...

Küçükken dünya ağır gelmezdi, omzumda bir yük yoktu;
Şimdiyse her adımımda herkesin bıraktığı iz çoktu.
Ben yine susuyorum… susuşumda mazinin çocuğu soldu;
Herkes bilsin ki en sessiz çığlık, en derin kalpte yankı buldu.

Abdul Kerim Aydın