Mazide Kalan Hayatlar Şiiri - Gülay Özdemir

Sancılı zamanların
karanlık penceresinde
umut, ümitli yüreklerden doğar;
en dar aralıktan sızan bir ışık gibi,
geceye inat.

Unutturulan ihmallerin gölgesinde
unutulanlar birikir.
Adını bile anmadığımız kırgınlıklar,
Ölüm, korkularına meydan okur.
Eski kırıklardan kalan korkuları,
yüzümüze çarpar sessizce.

Sırlı gecenin karanlığına sıkışmış yüreklerde
ağır acılar gezinir;
adını koyamadığımız bir sızı
göğsümüzde yer eder.

Süzülür sancılı gecenin içine
sığmayan bir karanlığın kızıllığında
ölüm durur,
bekler,
susarak.

Fazlasıyla yer eden şey
kırıklardan türeyen
karanlık bir korkudur;
insanı kendine yabancı eden.
Noksanlığı olan insandır,
ve yine insan olmalıdır
bu yükü taşıyan,
bu yolu yürüyen.

Yaşadığımız noksanları beklerken
hüznü aşacak olan da insandır.
Kimi hüznü resmederek anlatır,
renklerle hafifletir acıyı;
kimi acıyı tadarak,
kimi susarak öğrenir sabrı.

Körelmiş gecelerin içinde
mazinin izini sürer hayat;
yarım kalmış hikâyeler
uykularımıza sızar.

Silecek sevinçlerimiz kalmadı belki,
ama tükenmiş değildir her şey;
kederli yürekleri yakan
yalnız acılar değil,
hatırlamak da yakar.

Eski anılardan sızan bir ses vardır,
adımızla çağırır bizi;
geri dönemesek de
durup bakarız ardımıza.

Ey gecenin sırrına sahip olan Allah’ım,
baharın müjdesini
hüzne sıkışmış kasvetli bulutlardan
umut ışığına salıver;
kalplerimize değsin.
Rahmetinle
umutla bekleyen yüreklerin
yükünü hafiflet.

Tan vaktinde,
şükrün aydınlık yarınlarına
güneş doğar,
gecikse de
doğar elbet.

Geçmeyecek hiçbir acı yoktur;
zaman, merhemini sürer yaralara.
İnanırsak gerçekten,
geçecektir.

Hüzünsüz bahar olmaz derler;
acıları hiç solmayan
bir mevsim var mıdır?
Umut,
en son ölen şey değil midir?..

05.03.2023
~Gülay Özdemir ~