Mayıs Şiiri - Bora Hazinoğlu

Talihsizlik mi? tutamamak mı ? bilemem
Kendi kendime soru mu sormalılıyım,
cevap mı bulmalıyım, bilemem
yutkunmak acıtıyor artık
sesim daha Çatallı sesim daha kısık
Yorgunluk eski bir dost gibi
Durup durup hatırlatır kendini
Umut vazgeçtiğim yolların yolcusu
Korkak mı dersiniz bana, bilemem
Bilemem hayat denilen bu hikayenin sonunu
Adına şiir yazdığım kadınlar
Adıyla şiirlere başladığım kadınlar
Her şiirden sonra adını getirdiğim kadınlar
Yitip gitti her şey gibi
Her şey bir bir yitip gitti
Çocuksu hayallerim vardı
içim onlarla yaşardı
Öyle küçükken falan değil
Yirmilerim o çocuğa hayrandı
Bugün dünden daha sert
Daha bir koyu gözlerimin çevresi
İnsanlık daha namert
Daha iyi tanıyorum herkesi
Becerememek, büyüyememek payımıza düşen hak
payımız böyle olduğundan bize huzur yasak
Bir adım atıp hayata başlayamamak
Yerinde saymak
Yerinde saymak
Yerinde saymak
İşte ben yaramaz çocuğu bir ailenin
Hiçbir şeyi ciddiye almadan bir çocukluk geçirdim
Ortaokulda şiirleri sevdim, lisede bir kadını
Kadın gitti şiirler bırakmadı yakamı
Okumak mı? yazmak mı?
Yakmak mı? buruşturup atmak mı?
Şimdi otuzlardayım ha gayret deyip sıkmak mı?
İçim çok kalabalık dışım yalnız
Denizler köpürür içimde dışım kurak çöller
Ellerim eskisi kadar güzel değiller
Bir çocuk mu bağlayacak beni hayata
Bağlandığı yerden mi kopacak ayrılık
Uzaklaşmak, daha ne kadar
ne kadar daha sessizlik
Doymak mı? “yeter millet bu kadar gördük geçirdik” demek mi
Lan belki çözülür diye yazmaya başlamak
Bir şiire bile bu kadar soru sormak mı
Yok yok çok lafa gerek yok
Gözlerimi hatırlayanlar olacak elbet
Beni biraz tanıyanlar
Beni biraz gerçek tanıyanlar
Bilecekler, bilecekler beni onlara sorun neleri gömdüm
Onlara sorun neleri sevdim
Kiminle attı tekrar yüreğim
Annem benim ben annem için neyim
Sorun bakalım bi
Mutlu olmak, hatta daha fazla mutlu etmek istemez miydim.
Laf aramızda eğlenceli biri diye bilinirdim.
Vaz geçtiğim yolların yolcusu
ben önce seni söndürdüm
Sonra o çocuğu öldürdüm.