Mayıs Şiiri - İkel Varo

Çiçeklerin açtığı bu mevsim neden soldu.
Her yanım gülistanda, içim karanfil dolu.
Oysaki bu günleri ne de çok seviyordum.
Azıcık gayrı kalırsam, hemen de özlüyordum.

Ah benim sevdiceğim, Mayıs bana kar oldu.
Beklediğin İbrahim, gece gündüz kahroldu.
Sılam bir tek sen oldun, geceleyin korurdun.
Ben de senin aşkına, deli divane oldum.

Mayısların tadında bir gariplik var gibi.
Özlediğim meskenim buraya uzak gibi.
Giderim hiç yorulmam, izlerim nazlı nazlı.
Bir o aşka eremem, bu ne zalimce yazgı.

Yağmurlar yağar bana, sırılsıklam olmuşum.
Ben baktım ki halime, sevdasız ben yokmuşum.
Percereden seyrederdim, içim içimi yerdi.
Velev ki sonunda hayat, bana ayrılık verdi.

Soldum kalmadı bende, eskiden çalan sazım.
Herkes kışı geçirdi, benim olmadı hiç yazım.
Ah kahrolası benim, benden beter defterim.
Bir kere güldürmedin, derde derman vermedin.