Mayası kuru olal Şiiri - Ömer Tural

“Mayası Kuru Olan” — uzun şiir

Mezar taşından yaşam beklemek gibiydi,
Seviyesizden karakter beklemek.
İnsan bazen umudu yanlış yere bırakır,
Bazen kalbini yanlış kapıda gözetir.

Boşa açılan avuçlar gördüm,
Boşa alınmış ahlar…
Boşa edilen dualar gibi
Bir karşılık bekleyen çırpınışlar…

Ne diyeyim;
kimde ne varsa, onu döker yüzüne insan.
Mayası kuru olanın hamuru kabarmaz,
Ne kadar ateş görse de.

Aynıydı hepsi:
Bir görmeyenin göze,
Bir duymayanın söze,
Bir bilmeyenin gönle hükmü olmazdı.

Bazen zannedersin ki susarsa utanmıştır,
Oysa kelimesi yoktur;
Bir başkası sanırsın ki sakindir,
Oysa derdi yoktur.

Söz dediğin ağırdır aslında,
Karakter ise var mı yok mu belli.
İnsanın özü, en çok sınandığında görünür:
Düşünce, yalnızlıkta…
Konuşunca, kalabalıkta…
Sevince, içten…
Öfke gelince gerçek.

Ben çok gördüm;
Gülü diken sanıp kaçanı,
Dikeni gül sanıp sarılanı.
Aynı yanılgı işte…
Yanlış vesileye doğru değer biçmek.

En sonunda anladım:
Ömrün en büyük kaybı,
Yanlış insana doğru beklenti yüklemektir.
O yüzden dedim kendime:

“Mezar taşından yaşam bekleme,
Seviyesizden karakter…”
Çünkü taş soğuk,
Karakter ise ya vardır
Ya da hiç yoktur.