Mavracı Şiiri - Mustafa Bulan

Vallahi sınır yok benzetmelerde
“Trafolar kurup oldular aracı”.
Kutup, şeyh, mehdi, gavs… adlar yerinde(!)
Tezgahı kurup oldular mavracı!

İman “Yüksek akım, yakar” diyerek,
Hep trafodan, eldivenden girerek,
“Çıplak elle olmaz, çarpar” diyerek
Yalanı satıp oldular mavracı!

Sünnet deyip kafa ütüleyerek,
Deveye değil Opel’e binerek,
El uzatıp Sırat’tan geçirerek
Cenneti satıp oldular mavracı!

Hep girdiler sofrasından sünnete,
Çok keramet varmış beşer Nebi’de,
Deve de yokmuş, keramet terlikte,
Umudu satıp oldular mavracı!

Onlar açtılar olmayan arayı,
Aracı olup buldular arayı,
Şah damarından soktular zokayı,
Manayı satıp oldular mavracı!

Pek anlatmadılar cömert Nebi’yi,
Anlattılar kan, tırnak sidiği,
Ve anlattılar saç, sakal, terliği…
İnsana satıp oldular mavracı!

İbn Sinalar, Biruniler, Kindîler…
Bilimde zirve, çok büyük alimler!
Bilimde gerilerken Medreseler
Hurafe “satıp” oldular mavracı!

Batı örnek alırken alimleri
Bağnazlar onlara “Şeytan” dedi…
Kara kalem yazarken hurafeyi
Havaya uçup oldular mavracı!

Şair uyarmıştı, almadık dersler,
Hâlâ dillerde “Uyduruk herzeler”,
Haşa herzelere vahiy dediler,
Tezgahı kurup oldular mavracı!

Tüccarlık ve mavracılık bir arada,
Hem yürümez olmasa bir arada,
Bulamoğlu sakın kalma arada,
Yanlışa susup oldular mavracı!

Pendik/05.05.2024