Kirlenen Maviler Değildi
Gökyüzüne hasret kalan çocuklardık biz.
Daima kirli pencereler arkasından bakan,
Soluk renkli binaların arasına saklanmış,
Hiç gerçekleşmemesine rağmen
Yine de hayaller kuran
Ve mütemadiyen yine de huzur bulan...
Çok değil,
belki bir kez bütünleşseydik maviyle,
Yine de böyle olur muyduk?
Bu kırılmışlığımız gider miydi üzerimizden?
Peki ya boğazımıza yerleşen o tarifsiz acı,
Bir nebze olsun diner miydi?
Yoksa çok mu geç kalmıştık?
Çoktan kirlenmiş miydi gökyüzü?
Hayır!
Bu mümkün değildi.
Kirlenen şey maviler değildi...
Kirlenen şey...
İnsanlardı!
Kayıt Tarihi : 30.07.2026 10:09:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
"Maviye Hasret" insanın içinde zamanla büyüyen özlemin şiiridir. Bazen hasret, yalnızca bir yere ya da zamana değil; huzura, özgürlüğe ve kaybettiğini fark etmediği bir parçaya duyulur. Ulaşılamayan her "mavi" insanın içinde biraz daha derinleşir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!