Maviye çıkan sokaklar Şiiri - Hüseyin Er ...

Maviye Çıkan Sokaklar

Benim şehrimde zaman
duvarlara yaslanarak değil,
içlerine gömülerek yaşlanır.
Her taş bir sessizliği taşır sırtında,
her sokak, unutulmuş bir adın yükünü.

Sabahlar burada geç gelir,
çünkü geceden kalan cümleler
henüz tamamlanmamıştır.
Bir pencere açılır,
içinden çocukluk düşer sokağa,
kimse eğilip almaz.

İnsanlar içe doğru yürür,
yüzler kalabalık,
kalpler dar bir odadır.
Bir çay bardağında bekleyen zaman
soğudukça koyulaşır,
acıya benzer,
gerçeğe yaklaşır.

Deniz burada sadece su değildir;
bir vazgeçme biçimidir.
Bakmak yetmez,
biraz eksilmen gerekir görmek için.
Martılar bile çığlıklarını yarım bırakır,
fazlası hatırlatır çünkü.

Ben bu şehirde şunu öğrendim:
kelimeler renk taşır.
Bazıları iyileştirir,
bazıları kanatır.

Benim şehrimde bütün sokaklar maviye çıkar,
bütün şiirlerde kırmızıya yazılır.

Çünkü aşk burada
yüksek sesle söylenmez.
Ya iz bırakır
ya hiç yaşanmamış sayılır.

Geceler uzun bir cümledir,
virgülünde bekler insan.
Nokta koymak cesaret ister,
çoğumuz sustukça çoğalırız.
Bir adım atsan geçmiş,
iki adımda yara olur gelecek.

Ben kalbimi cebimde taşırım,
yerini unutmayayım diye.
Ağırdır, evet,
ama bazı yükler
insanı hayatta tutar.

Bu şehir kendini en son söyler,
en baştan beri sustuğu yerden.
Alışmak bir çıkış sanılır,
oysa sadece kalmaktır adı.

Benim şehrimde bütün sokaklar maviye çıkar
Bütün şiirlerde kırmızıya yazılır….
Hüseyin Erdinç