Mavisizim Şiiri - Faruk Yaşa

Birçok parça kopup akıp düştü bedenimden,
sen gidince sensizlik çektiğim çilehanemden.
Kokun yakıştı bir bilsen, kopamam artık senden;
bedenime saçlarından, ellerinden, ipek teninden.

Saçlarının kıvrımına konmuş bir bülbül gibi ömrüm.
Her rüzgâr estiğinde,
saçlarını topladığında,
başını yastığa koyduğunda çok korkuyorum
düşeceğim diye bağlı kaldığı gül teninden.

Göğsünü yar, çıkar kalbini, desen benim için,
avuçlarına alsan kalbimi, nasıl sevinirim için için.
Bilir misin, artık bu kalp atmaktadır senin için;
bir saniye bile ayrılmak istemem temiz ellerinden.

Sabretmek nedir bilir misin böylesine yanarken?
Yine yanımda yoksun Güneş bu diyârdan giderken.
Sen orada, ben burada nasıl dayanırız gerçekten?
Bütün bunları duymak istiyorum öpülesi sesinden.

Bak nasıl sensizim ki yetmiyor anlatmaya kalemim.
Hava soğudu mu, yoksa yine mi sensiz, ellerinsizim?
Bitsin bu hasret, dayanamıyorum, mavisizim.
Mahrum etme o güzel bakışlı gözlerinden.