Zaman ayaklarımın altından akarken,
Gözlerim yarı kapalı kalemimi oynatıyorum.
Ayaklarıma birer gülle bağlanmış sanki,
Prangaların sesinden uyuyamıyorum.
İçime doğru şöylesine bir göz atıyorum,
Grilikler içerisinde mavi bir sen,
Gözlerimin içerisinden arkalara bakıyorsun
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta