Nazarın geçiyor en dokunaklı yanımdan.
Uzak yağmurların iç bulanıklığında üşüyor düşler.
Kahverengiye bulanmış adımlarımda,
Kaldırımlarda büyüyen, kriz anten çiçeği gözlerin…
Varoş soluklu tiryaki kuşkular,
En muamma türküyü fısıldıyor kulaklarıma.
Yokluğuna yıkılıyor bir garip hüzün.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta