Acının konumu olmaz, iliklerime kadar hissediyorum,
İçimde taşıdıklarımı bir şişeyle boğmak istiyorum,
Ve birden gemiler kalkıyor içimden, kayboluyorum.
Sonra bir aynada sen silüetinde karşıma çıkıyorum.
Maviyi anlatmaya çalışıyorum birine hiç görmeyen,
Ve ben bir âmâyım, mavim farklı herkesinkinden.
İstanbul bana hep seni hatırlatıyor.
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi
Devamını Oku
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta