Ne vakit seni düşünsem
kır çiçekleri düşüyor yüzüme
saksıda beyaz bir karanfil oluyorum
Sesin gelse şimdi diyorum
Bir yağmur başlıyor
Gökte telaşlı kuşlar görüyorum
Mavi olmak geçiyor içimden
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
