Bir esinti değdi ruhuma,
zamansız bir nefes gibi süzüldü;
masumiyetle uzattı bana
bir dilim portakal,
sanki evreni paylaştı benimle.
Altın mı saklıydı onda,
yoksa cennetin meyvesi miydi?
Bilemedim…
Güneşin özünden bir parıltı,
baharın kalbinden bir tazelik
ve adı konmamış bir saflık.
Sıradan değildi
ışıkla örülmüş görünmez ellerden gelen.
O dilim…
sanki güneşin kalbinden kopmuştu.
Mavi ve parlak ışıl ışıl renk
ondanmı dokundu günlüme
Ve ben…
Anlamlandıramadım;
neydi o aldığım,
O duyduğum gizem ne?
Mesakin-13/09/2025
Kayıt Tarihi : 13.9.2025 11:03:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!