Maşuk Aşkın İçinde

Bir kalp vardı, dünyaya erken uyanmış,
Sevdayı oyuncak sanan çağda
Aşkı emanet bilen bir kalp…
İşte orada başladı hikâye.
Gördü bir gül;
Sandı ki gül yalnız renktir,
Oysa gül, dikenle sınanan bir sırmış.
(Bu bir istiaredir: gül = sevilen, diken = imtihan)
Sevdi;
Ama almak için değil,
Kendini eksiltmek pahasına çoğaltmak için sevdi.
(Tezat: eksilerek çoğalmak)
Her “gel”i umut bildi,
Her “git”i terbiye…
Dil sus dediğinde,
Gözler dua etti.
(Burada kinaye var: susmak = edep)
Çöller gördü bu kalp,
Ama çöl dediğin susuzluk değildi;
Asıl çöl, kalabalıklar içinde
Anlaşılmamaktı.
(Dolaylama: çöl = yalnızlık)
Kuyulara düştü;
Ama kuyular karanlık değildi,
İnsan kendini orada tanıyordu.
(Telmih: Yusuf kıssası)
Bir gün anladı ki:
Aşk, kavuşmakla tamam olmaz,
Aşk, beklerken adam olmaktır.
(Hüsn-i ta‘lil: bekleyişin sebebi olgunlaşmak)
Ne zaman “neden olmadı?” dese,
İçinden bir ses dedi:
“Olmayan şey seni yakmadı,
Seni yakan, Hak’ka daha çok yaklaştırdı.”
Gözyaşlarını kayıp sananlar oldu,
Oysa o gözyaşları
Kalbin pasını silen rahmetti.
(Teşhis: gözyaşı = arındırıcı)
Bir hedefi vardı evvel:
Bir kapıya varmak.
Sonra öğrendi ki asıl hedef
Kapının önünde edeple durabilmekmiş.
Ne sevgiliyi put yaptı,
Ne ayrılığı düşman.
Sevdi, ama Allah’ın yerine koymadı;
Kaybetti, ama Hak’tan kopmadı.
Ve Üftade dedi ki bir gün kendi kendine:
“Ben eş kazanmadım belki,
Ama aşkı kaybetmedim.
Aşk beni kaybetmedi.”
Çünkü aşk,
Alınan bir ödül değil,
Başlı başına bir hazineydi
Kıymeti bulunmayan