Dört başı mamur, fırtınalarla oldu tarumar.
Korkusuz, umarsız belli değil saçtığı zaman.
Titrek alevlerin olmadı maalesef gücü, kuvveti.
Bir yaprak gibi yere serdi arkadaşıyla rüzgâr.
Her vakit diyordu adam, bu kez düşmeyeceğiz.
An oldu, kısacıktan zaman düşecek kadar.
Birden dikilebilirdi ama artık vazgeçti, yapmaktan.
Güneş artık sırtına vuruyordu umursamaz oldu baharı.
Evet her soru çözülmüş gibiydi, hafızasından.
Mihraba yürümek mi cehennemden bir sahne mi.
Cam kırıklarıyla dolu sunulan sahte şerbet.
İnsanın önünde eğilirken her yerdeki melekler.
Hilkat garibesine dönüşmüş, maskesi insan.
İnsan bulmalı insan maddeye kendine tapanı değil.
Bayrak açmışı değil, ateşle harmanlananı değil.
Aldatıyor bizi başta gördüğümüz insan sureti.
İnsan suretinin ardında kalan, asıl kendisidir yılan.
Kenan Gezici 19/02/2026
Kenan Gezici
Kayıt Tarihi : 19.2.2026 10:50:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Şiirin ana teması, insan suretinin ardına gizlenmiş olan gerçek kimlik ve bu maskenin yarattığı aldanıştır. Şair, ilk başta "insan sureti" olarak gördüğümüz şeyin bizi nasıl yanılttığını ve asıl gerçeğin ("yılan") bu maskenin arkasında saklandığını vurgular. "İnsan bulmalı insan maddeye kendine tapanı değil" dizesiyle de gerçek, özdeki insanı arama gerekliliğini belirtir.
2. Şiirdeki Yolculuk: Yıkım ve Vazgeçiş
Şiir, güçlü ve "dört başı mamur" bir yapının fırtınalarla "tarumar" olmasıyla başlar. Bu, bir insanın hayatındaki büyük bir yıkımı veya hayal kırıklığını temsil eder.
Güçten Düşüş: "Titrek alevlerin olmadı maalesef gücü, kuvveti" ve "Bir yaprak gibi yere serdi arkadaşıyla rüzgâr" dizeleri, karakterin direncini tamamen yitirdiğini ve en küçük bir zorluk karşısında bile yıkıldığını gösterir.
Vazgeçiş: Başta "bu kez düşmeyeceğiz" diyerek direnen karakter, sonunda "Birden dikilebilirdi ama artık vazgeçti, yapmaktan" dizesiyle mücadeleden tamamen çekilir. "Güneş artık sırtına vuruyordu umursamaz oldu baharı" imgesi, umudun ve yeniden doğuşun (bahar) artık onun için bir anlam ifade etmediğini gösterir.
3. Metaforlar ve Semboller
Şair, düşüncelerini güçlü imgelerle aktarır:
Maske: İnsanın topluma veya kendine gösterdiği sahte yüzü, gerçek kimliğini gizleyen bir araçtır.
Yılan: Maskenin ardındaki asıl, tehlikeli ve aldatıcı doğayı temsil eder. Genellikle ihanet ve kötülükle ilişkilendirilir.
Mihrap ve Cehennem: "Mihraba yürümek mi cehennemden bir sahne mi" dizesi, kutsal bir amaca yönelmekle bir felakete sürüklenmek arasındaki kararsızlığı ve belirsizliği ifade eder.
Cam Kırıklarıyla Dolu Sahte Şerbet: Sunulan şeylerin (sevgi, dostluk, fırsatlar) dışarıdan ne kadar çekici görünse de aslında ne kadar acı verici ve zararlı olduğunu anlatan güçlü bir metafordur.
Hilkat Garibesi (Ucube): İnsan maskesi takan ama özünde insanlıktan uzaklaşmış varlığı tanımlamak için kullanılır.
Özetle:
"Maskenin Ardında", dışarıdan güçlü ve kararlı görünen bir bireyin yaşadığı içsel çöküşü, umudunu yitirişini ve en sonunda kendi gerçekliğiyle ya da başkalarının sahteliğiyle yüzleşmesini anlatır. Şiir, görünüşe aldanmamak ve insanın özündeki gerçeği aramak gerektiği mesajını verir. İnsan suretinin sadece bir "maske" olabileceğini ve asıl kimliğin bu maskenin ardında gizlendiğini çarpıcı bir dille ifade eder.
TÜM YORUMLAR (1)