Maria Şiiri - Nedim Çekin

Yalnız kalmanın soğukluğunu
Düşlerimde büyüttüğüm aşkınla ısıtıyorum, maria…

Sessizlik omuzlarıma çökerken
Adını anıyorum, içim biraz daha ısınıyor.
Her yalnızlık, içimde seni biraz daha arıyor,
Her bekleyiş, kalbimde sana açılan bir kapı.
Zaman ağır akıyor sensizliğin kıyısında,
Ama hayalin, beni hayatta tutan ince bir ip gibi.
İçimdeki boşluk, seninle doluyor,
Yokluğun bile senden izler taşıyor.

Bir yanım gecenin ayazında titrerken
Bir yanım, aşkının ateşiyle yanıyor.
Bu iki zıtlığın arasında
Kendimi sana emanet ediyorum.
Kayboldukça seni buluyorum,
Sustukça adını çoğaltıyorum içimde.

Bazen bir rüzgâr geçiyor yüreğimden,
Sesini getiriyor sanki.
Bazen gözlerimi kapatıyorum,
Dünya duruyor, sen başlıyorsun.

Ve ben,
Soğuğa rağmen vazgeçmiyorum bu aşktan.
Çünkü sen,
Üşüyen kalbimin tek sıcaklığısın, maria.