Maranatha'nın Anatheması Şiiri - Aren Haşar

maranatha bir kadın yaşam ile dolu
yok sil aklından hemen bunu
yaşam maranatha’da dopdolu
yaşam bütün doluluğuyla var olmak
oradan var gücüyle haykırmak için onu seçti

maranatha’nın bedeninde süzülen kanın yekûnu dudaklarında
onun dudakları bol yaşama açılan kapının seyirliği
maranatha’nın anatheması hepimizin anatheması
yaşamın kendisiyle kurduğu bu ilişkide gizli

bâtının yüceliği ancak zahiren seyrediliyor
maranatha siyah şeffaf başörtüsünden taşıp
öylece açığa vurmuş zülüflerinden yayılan
kutsal buhurları dudaklarıyla yüzüme üflüyor
bol yaşamı izleme ayrıcalığı yalnız bana veriliyor
yalnız bana veriliyor vişne çürüğü dudaklarından
neden biliyorum ki dudaklarının vişne çürüğü olduğunu

maranatha’nın izzeti varlığımı skandala döndürüyor
belki de baştan beri varlığım bir skandaldı
maranatha gibi sapasağlam onaylasam kendimi
ya da şimdi şüpheden kurtulup onaylasam kendimi
öyle ya da böyle tüm hükümlerim küfre varıyor
zahirin çekiciliğinde yitiyor bâtının yüceliği

bu ayrıcalık niçin bana verildi
bu bir ayrıcalık mı
kaygan zemine mi basıyorum acaba
bastığım bir zemin değil mi yoksa
bastığımdan emin miyim ki

ben onun paskalyalar birçok paskalyalar kutladığını biliyorum
ancak o şimdi burada herkes için ilk paskalyasını kutluyor
birden maranatha yanımda beliriyor ve şöyle diyor

iki adam görüyorum
ikisinin de elinde vişne likörü
içiliyor likörler adamlarca
likörler adamları eritiyor

sonra maranatha’ya sesleniyorum