l.
tek şansı yaşamak olan
bisikletli bir çocuğum ben
sokağında övgülerce kimsesiz yaşlanan
gri havasında zoraki grevler uçuran
anneme dahi söz hakkı düşmeyen bu şehirden
bakır tasların arkasına sığınarak konuşan
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta