Bir sabahta gün aymadan,
Cihan uykudayken,
Sen çayını ve gözlerini gülüşünü alıp gelsen…
Sessizliğin en ince yerinden süzülsen,
Kapımın önüne sabahın serinliği gibi bıraksan varlığını…
Ben de iki dilim şiir hazırlasam yanına;
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta