Mahşer Senedi Şiiri - Sadık Kocabaş

Mahşer Senedi:
Et tırnaktan koptu, kanadı yaram,
O eşsiz günleri, eyledin haram.
Dün ikrar verdiğin, o gizli sıram,
Bile bile yandık, budur gidişin.

Şimdi ahlak satıp, nutuk atarsın,
Hangi yalanınla, günü batarsın?
Maziye bakınca, kime çatarsın?
Damla damla kandır, her bir gidişin.

Cama yazı yazdın, buğusu söndü,
Hani o yeminler, tersine döndü.
Senin bu inkarın, canıma yöndü,
Hükmü mahşerdedir, bu son gidişin.

Aynı ortamdasın, masken yüzünde,
İçindeki sancı, durur özünde.
Sanma ki bu hesap, biter sözünde,
Ateşlere çıkar, her bir gidişin.

Her şey bitti sanma, ey gafil uyan,
Vardır bu feryadı, bir mutlak duyan.
Ortak günahımız, ruhuna isyan,
Azaba gebedir, senin gidişin.

Mahşerde beraber, narda pişeriz,
Mizan kurulunca, darda düşeriz.
O gün o ateşte, bir bir leşeriz,
Kalemsiz Şair çetin gidişin.