Mahmut Nazik Şiirleri - Şair Mahmut Nazik

Kendi haline akan pınar idim
Yatağına sığmaz sel ettin beni
Başında salınan bir çınar idim
Ateşe verdin de kül ettin beni

Pençesi demirden avcı bir şahan

GÜLLE GÜZELLİĞİN HALİ

Şöyle bir şey gülle güzelliğin hali
Sen güle esef edersin değil mi?
Güller de senin dudaklarına,
Dişlerine, gülüşlerine sevgili. Mahmut Nazik

Ah şu dünyadaki yalanlar
Nedendir bilmem beni bulur
İşi düşünce gül olanlar
İşim düşünce diken olur

Hani kül köleydin nerde
Gel dediler de ağladım
O bir kötüye namerde
Kul dediler de ağladım

Ah cananım cam güzeli

SÖZÜN YERE DÜŞMÜŞ ONURUN NERDE
Firar etmiş arın edebin hayan
Özün yere düşmüş şuurun nerde
Ben seni bilirim sen kendine yan
Sözün yere düşmüş onurun nerde

Sen
Gülbeşekeri
Sen gönlümün hackeri
Ömrümun gülmeşekeri
Sen
Yok eden hüznü kederi

Yâr olunmaz durduk yerde
Sevildikçe yâr olursun
Gönle gül ekilen yerde
Çiçeklenmis nar bulursun

Tebessüm bir gonca yüzde

GÜL OLAMAZİSEN BÜLBÜL OL BARİ

Sultan idim aşk oturdu tahtıma
Olmuşum aşk kapısında kul gayrı
Aşkta yanmak düştü benim bahtıma
Öldürmüşüm nefsi ara bul gayrı

Gül oldum da dost elinde kurudum
Yârin şefkatiyle saralar beni
Bal verdim de dillerinde çürüdüm
Dostlar dar günümde karalar beni

Meğer eli ateş imiş kül etti

Bekle sevdiceğim yaz bahar gelsin
Gül olmayı bekler bir kızıl gonca
Karnı burnunda herkes bunu bilsin
Ha doğdu doğacak yavru karaca

Gör o zaman dünya masıl şenlenir