Mahcubum Şiiri - Murat Ülkü

Gönlünün aynası duru ve berrak,
Kırdım o aynayı, düştüm boşluğa.
Senin nezaketin altında kalarak,
O tertemiz kalbe düştüm mahcubum.

Bir gülüşün vardı, adına eşdeğer,
İncinen yüreğin her şeye değer.
Hatanın yüküyle büküldü beller,
O yüce gönlüne düştüm mahcubum.

Ne söylesem eksik, sözler yetmiyor,
Mahcubiyet ateşi içten gitmiyor.
Kızım, bu pişmanlık bende bitmiyor,
Affına sığınıp huzura küstüm.

Gülüşünle yeniden hayat bulayım,
Ben senin yolunda mahzun kalayım.
Yeter ki bir defa "affettim" de sen,
Ben kalayım bir ömür dünya ya suskun.

Dökülen gözyaşım, yoluna kurban,
Kuzumsun artık sen, gönlüme ferman.
Senden gayrı derman istemez bu can,
Benim gölgem olsun yurdun ve yuvan.