Lüzum kalmadı Şiiri - Murat Ülkü

Lüzum kalmadı hiç, artık bir söze,
Senden başkasını, görmez bu gönül.
Bakınca o eşsiz, nurlu bir yüze,
Başka bir teselli, sormaz bu gönül.

Kalem küstü artık, kelam yoruldu,
Gönlümün çalkantı, sende duruldu.
Sevda mahkemesi, kalpte kuruldu,
Senden gayrısına, varmaz bu gönül.

Sözün bittiği yer, özün sesidir,
Bu aşk garibine, can nefesidir.
Mülksüz sarayların, tek vârisidir,
Seni can belleyip, kırmaz bu gönül.

Sükûtun içine, bin mana doldu,
Hasretin çiçeği, açmadan soldu.
Vuslatın hayali, yegâne yoldu,
Sensiz muradına, ermez bu gönül.

Yüreğim mühürlü, sevdam derindir,
Senden başka durak, bilmez bu gönül.
Ruhumun aynası, senin yerindir,
Senden bir tek damla, silmez bu gönül.

Zaman tünelinde, yitse de yıllar,
Sana çıkmıyorsa, dar gelir yollar.
Sarmasın istemem, yabancı kollar,
Başkasına boyun, eğmez bu gönül.

Dikenler içinde, gül gibi açtın,
Ömrümün ufkuna, nur olup saçtın.
Karanlık dünyamda, beyaz bir taçtın,
Yalan sevdalara, gülmez bu gönül.

Fırtına kopsa da, sönmez bu çıra,
Sevdanı kazımış, kalbe bir sıra.
Uğruna düşse de, bin türlü kora,
Sözünden geriye, dönmez bu gönül.

Yüzümdeki çizgi, saçımda aklar,
İçimde ismini, bir ömür saklar.
Sana kavuştuğum, kutsal şafaklar,
Ölsem de toprağa, dolmaz bu gönül.

Garip Murat der ki; deryadır sevgin,
Cihanda bulunmaz, bir başka dengin.
Gönül aleminde, sensin en zengin,
Senden başkasını, sevmez bu gönül.