Mahallenin Özgür Abisi

MAHALLENİN ÖZGÜR ABİSİ

Dallarından sıyrılıp iniverdi
Dümdüz bir ovanın ortasında
Kıvrıla kıvrıla akan çayın kenarında
Yapayalnız buldu kendini.

Püfür püfürdü söğüt ağacı
Püfür püfürdü.
Minare gibiydiler
Minare gibiydiler selviler,
Upuzun.
Her esinti de yılları savuruyordu
Yapraklar sanki
Nasıl geçti habersiz o güzelim yıllarım
Şarkısını mırıldanarak.

Öyle hissetti yani
Saçlar dökülmüş, üşüyordu
Bakışlar durgundu
Moral bir geliyor bir gidiyordu.
Kendini akışına kaptırmış hayatın
Hayat aslında öyle nazlı ki
O nazlanmalarla baş ederek
Yorulmak nedir bilmeden yıllar yılı
Mevsimlerden mevsimlere koşan
Gözlerinin önündeydi gençliği.

Bir gürültüyle kendine geldiğinde
Top oynuyordu çocuklar az ötede
Her biri kendisi gibiydi.
Hayat dedi
Daha dün kartal gibi süzülürken havada
Bugün karaciğer küsmüş bağırsaklara
Bağırsaklar vücuda.
Bir hastalığın pençesinde
O güzelim hayatın
O güzelim dallarından sıyrılıp inivermişti aşağıya.

Baktı baktı
Bir hüzün çöktü içine
Ayırdı gözlerini parktan
Ne dümdüz ova vardı önünde
Ne de ortasından kıvrıla kıvrıla akan çay
Ne o selviler, ne o söğüt ağacı
Bir tek çocuklar gerçekti, top oynuyorlardı
Bir de yıllar yılı
Hayatı birlikte omuzladığı sevdiği.

Döndü televizyona
Gözleri yine daldı
Gören izliyor sanırdı,
Sanırdı ama
O çoktan sevdiğiyle elele
Saçlar yerinde, bıyıklar pala
Çoktan bir kez daha
Anılarda gezinmeye başlamıştı bile.

Komşum,
Özgür abi geldi bugün yanıma
Diyerek anlatmaya başladığında
Sanki bendim saçları dökülen
Sanki bendim kemoterapi gören
Sanki bendim
Sanki ben
Bendim hastalıkla mücadele eden.
Komşumu dinlerken
bir yandan
Hızlı hızlı yazmaya çalışırken
düşündüklerimi unutmadan
Bir hüzün, bir hüzün kapladı ki beni
Anlatamam.

Mahallenin satranç duayeni
Satranç tahtasında gezinen adam
Sakin, mütevazi
Komşum gibi satranç hastası
Komşum gibi satranç antrenörü
Komşum gibi satranç hakemi
Şifalar sana gelsin
Mahallenin, mahallenin Özgür abisi.

Mustafa Çetinkaya