Mabet Şiiri - Atilla Atakan Bolat

Anlatılmak üzerine hisler
Kağıt kesiği dolu göğsüm
Bir ipin ucundan dinlemek ruhları
Gelmiyor ölüler aleminden fısıltılar
Başka bir gösterinin perdesi sanki hikayeler
En sevdiğin renkler sanki yabancıların güvertesi
Kadim duyduğun her şeye yabancılaşmak
Bir mabet dikmek kutsal gördüğün tüm dağlara
İnandıkların uğruna
Birsin göğsünden fışkıranın
Kutsallığı ne denli şaibeli
Aşık olmak tüm kusurlarına
Ve lâl olmak tüm güzelliklerine
Ne denli yüce değil mi
Bazen aynı tek düzelikte dans etmek
Hep aynı şarkılarda kulaç atmak
Ve aynı zehirli şaraba kadeh kaldırmak defalarca
Durmadan mezar taşlarına resmetmek
Arınmak çürümüş toprağın kutsallığıyla
Onun tüm çürümüşlüklerinde durulanmak
Gümüş şamdanlar asmak odanın dört bir yanına
Yine de karanlıkta seyre dalmak
En mutsuz insanlarda gülmek
Kopmak kanatların seni hapsetmesinden
Özgürleşmek mezar odalarında
Gökyüzünün senden tüm aldığıyla
Ne de yüce bir hakikat
Ne de yüce bir karmaşa
Sahi
En yücesi de burdan geçmedi mi?
En görkemli yerlere duvar çekmedi mi
Bundandır belki feryadım odamdan geçmiyor
Bundandır suskunluklarım tüm dünyayı zaptediyor
Bundandır belki ben olmayan benler dünyaya açılıyor
Bazen yalnızca durdurmak zamanı
Aşmak tüm benleri
Umursamadan ardıma geleni
Yaşamak istiyorum ben beni yalnızca ben gibi