Lütfiye Bulhaz Sevinç Şiirleri - Şair Lü ...

Köşede duran o “serseri” kendisi
Gecenin kör saatinde gizlenen devrik lider
Puslu gözlerle seyrediyor gelip geçmeyenleri
Dermanım yok diyenin uzağındaki geceler

Son halkaydı bu aşk eklediği zincirde

Susmalar hep bana küsmeden
Kestirme uykularımı bile boğdun
Şimdi ihtilal patlatsan avuçlarında
Kuşlar doyursan ramazan topuyla
Kıymeti harbiyesi kalmamıştır biline

Kara gözlerini kara çarşafa bürüyen
Anaç bir yazgının ortakçısı
Yarınsız düşlerine açık avuçların
İsteyerek gelmediğin bu coğrafyada
Bahtına mayın döşenmiş
El kadar bebeydin

Gecenin zılgıtını çekiyorum yine kopkoyu bedeninde
Dumanlar sarıyor odamı, kederin gönlüme sardığı gibi
Kaçırdım gözümün önünden kalkan, son uyku trenini
Bir yol bulup kuşatıyor yine hırçınlığım, kuytularımda

Üzülme, doğrudur kimsenin ardından bakmadığım

Umut…
Dilek ağacına bağladığım çaputta
İdam sehpasındaki adam hesabı
Sallanır artık her rüzgârda
Boğazı sıkılır ince sürgün’ün
Umut diyerek sıkıca

Salaş meyhanenin köpek öldüreniyle
Ateşledi kanını mübarek
Bakma “Ah o esmer” dediğine
Yalanı seviyor bildi bileli

Suskunluğu sözünün olmayışından

Nereye gitsen
Boynu bükülür yetimliğinin
Yaptığın bir şeyi de beğen be
Sen değilsin sebeb-i efkarının
Sırtlan kuytusunda böyledir her insan
Gülümseyen yüzü sevgisinden değil

Düş önüme kara kasketim
Sakladığın her sırrımı
Vur yüzüme ben ölmeden
Ters dönmüş dipsiz kuyu gibi
Seril suskunluklarıma yeniden

Alçaklık taht kurmuşsa zamanda
Ve susmuşsa bilen diller bir bir
Vakit ölmek vaktidir
Toprak açmalıdır koynunu
El yordamsız erişmelidir ecel
Tutmalıdır madem şah damarımdan

Bunca zamandır yapmak istediğim tek şey var
Tek ihtiyaç bir ağaç, bir keski belki bir de hızar
Gerekmez ya hızar hani olsa olsa bir zımpara
Alışığız nasılsa kâğıt işine yüz yırtacak olsa da

Gül ağacı olsun elimdeki gönlüme gül koksun