Hazan yemiş topraklardı onlar
Delmişti sevincimi odaktan bakarcasına
Gündem koltuğa çivileyince insanı
Yapışıyordu emin olunamayan keder..
Gözyaşları aktığı yeri bilmezken
Mendil arayanlar kefen ucunda
Ürperten manzara helak portresi gibi
ilk baxışda vuruldum,
gözlerine baxanda men
başın eyib utananda
utanışına vuruldum men
bezen asta bezen yavaş
Devamını Oku
gözlerine baxanda men
başın eyib utananda
utanışına vuruldum men
bezen asta bezen yavaş




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta