Leyla ile Mecnun

Çöllere adını yazdı garip yanık Mecnun
Leyla diye savruldu gece rüzgârla aştı
Aşk ateşi, gönlüne konuk oldu mecnun
Çığlık çığlık inledi taş ile dağlar pişti.

Bir gül için düşürdü ömrünü ıssız çöle
Adını zikreyledi yaşları döndü göle
Gözlerinde çölleri kurmuştu döndü nile
Leyla bir sır Mecnun paramparça hâle düştü

Çölde secdeye vardı adıyla nurlar derin
Yıldızlar hep şahitti karanlık sırlar derin
Adı Leyla denince titrerdi yârlar derin
Aşkı bir kıyametti gönlünde gizli eşti

Ne taht kaldı ne tacı çöl aldı sustu sessiz
Bir ismi vardı yalnız, göğe yazar nefessiz
Leyla ile Mecnunun destan oldu kaldı iz
Aşkın en yanık hâli kaldı zamana şaştı

Saçlarına değmedi yıldız bile hürmetsiz
Mecnun’un gözlerinde kıyamet saklı gece
Bir bakışı bin ömre bedeldi sözleri hece
Leyla susar, susuşu yakan ateşten taştı

Aşk beşeri sandılar, o sırra ermez akıl
Çöl bir dergâh kesildi ,duayla Mecnun takıl
Hikaye destanlarda, Hakk’a açılır kul
O gönlünden uçtu ,saf menzile ulaştı