Levlâke Şiiri - Emine Özlem Kır

Sen olmasaydın yaratılmazdı on sekiz bin alem,
Nevmimiz o kadar derindi ki basamadık yoluna kadem.

Seni görmek için çıksam bu günahlarla yola,
Bu yorgun ayaklar ulaşır mı o mübarek ravzana?
Sevmek sana ait olunca kazandı bin mânâ,
Söyle sultanım, kaç adımım kaldı varmak için sana?

Sen sıkıldığında Hira'ya sığınırdın.
Benim senden özge Hira'm var mı sanırsın?
Sen kokmayan gülistan varsın tümüyle yansın,
Bu alemin her zerresinde biliyorum ki sen varsın.

Yorgunum, aldanmışım, günahlarla boyanmışım.
Herkes ağyar olmuş, bir tek sana yakın kalmışım.
Yolundan uzaklaştıkça kirlenmişim, yanılmışım.
Senden başka dost yokmuş, gerçeklerle geç tanışmışım.

Şimdi bu günahkar halimle gelsem sana,
Arındır beni bunlardan, muhtacım hidayetine desem sana.
Affedip katar mısın kardeşim hitabına mahsar olanların arasına,
Beni de çağrılanlardan eyler misin o mübarek ravzana?

İsterdim sana ilk inananlardan olup, yanında ömür geçirmek,
Yada senin emrin uğrunda Uhudda şehit düşmek,
Bir gerçek var yalnız senin şanındandır gönülleri etmek ilhak,
Levlâke levlâk lemâ halaktü'l-eflâk.