Lazarus Şiiri - Arif Şair

Sabihi olduğum her şey
yalnızca rüyalarım;
borçlu olduğum şair
tükenmek bilmez gecelerim.

Bendeniz, sırtımda evrenleri taşırım;
ondandır — mantığa binaen —
ağır basar dizelerim.

Bak, benim kasıklarımdan
şiirler damlıyor;
meczupların soyundan gelirim —
bir elim kalem tutar,
diğer elim keleş.

O çocuktan kaçıyorum;
travmalarım harlanıyor.
Bendeniz, İsa’nın oğluyum:
bir elimde dünya döner,
diğer elimde güneş.

Ve andolsun,
yolumdan dönmeyeceğim;
kibrime kibir katar
ayağımdaki cam kırıkları.

Ve andolsun ki
tüm körlere inat göreceğim;
ekmeğin ağırlığından da
ağır gelen yalanları.

Çünkü ardımdan
ağıtlar yakılsın isterim...
Hamza şehit oluken,
Hişâm geberir!

Pusulamı kaybettim ben,
Işığım cigaramın ucunda tüter
Yolumu dumanı gösterir

Dumanım, göründüğü meczupların
başını fena hâlde dönderir;
zira ben bu şiiri
kalbimde yazıyorum, sevgilim.

Kokusuna bakan aydınlar ise
bana fena hâlde küfreder
zira medeni toplum için
fazla ağırdır gözlerin.

Maalesef,
insanlar öldürmek
ve kazanmakla meşguller;
ondandır — sanatı ve güzeli
olduğu gibi göremezler.

Ben ise dünyaya karşı
durmakla meşhurum;
n’olur, atı kırbaçlamayın
ve… hiç ölmesin bebekler.

Bak, ben sana kozalak getirdim
adetten değil — sevdadan.
“İyiyim.” desen ne olur?
Kim ölmüş ki yalandan?

Bileklerim ıslanmış,
yolunda biterken;
sen hâlâ aşk diyorsan...

Bu benim fedakârlığımı
toplum nezdinde
dile indirger, sevgilim…

Aman, akmasın gözünün yaşı;
benim gönlüm okyanus değil —
kirletir masumun
necis bir damlası.

Ah…
beni öldüğüm yerde bırakın.
Yetti bu dünyanın kahrını çektiğim.

Kullarının rızasını
niçin sormazsın, Tanrım?
Gerçi doğru…
Haktır her şeyi bildiğin.