Lâvrasyon Şiiri - Habibe Merih Atalay

Üşengeçlik var serde
Elimizde yedek beyinlerimizle
Yadırgamıyor, olduğu gibi kabulle

Planklanarak arşın arşın edebimizle
Paklanacağımız teneşirimize
Yürüyoruz...

Hey yavrum hey!

Değişmeyeceğini bildiğimiz
Değiştirmeye meyilli inatçı
Ok ve yay artçılıkla...
Kutuma sığışamıyor bir fitili
Çekili bomba! Elde var bir.

Kırmızı çizgisel yaşam
Sarıdan geçişini göstermeden
Zınk diye durur bir kırpışta!

Yoğun nesnelliğin sevgilisi
Sevgiyle görüştürülemezse
Dikenli parmaklıkların ardından dahi
İçinden içle içeriden itimle
Başka aşk varlığına örüşecek
Tıpkısına acı sancının
Yaratılış olmaktan çıkıp
Ne hain planlar!

Değil içindeki büyük potansiyeli
Somutluk mucizesiyle ortalığa saçmak
Ortak dünyaya hiçten az tahvil etmek
Hiç değil, daha da somutu olunacak
Nacak ikizlenmenin denemediğimiz
Başka gerçek gerekçelerle
:

O cevher benliğimizin içinde
Getirisi madeni mabedi kılmak

Karşıdan Sevgi Topunun pasına
Parasına puluna ihtiyaç duyurmaz
Oyun tünelimiz var geniş geniş
Genimizden fışkırtılıyor uz

Bu cevherin kaynağının kaynadığı
O nokta da, ne bir insan ya da
Ne bir başkası değil, tenim

Yanlış yanmışmış Toprak
:
Tohum bu kadar güçlü oldukça
Kayalık ne kadar ürkünç olsa da
Filizlenir ağacına dönüşemeyen Defne
Form değiştirip cevheri bir "ilişki" ile
Bu arsada doğurur yine yeni formunu
Açıp bacaklarını doğudan batıya
Gerip kollarını güneyden kuzeye..
Döner kuzeyinden güneyine esneyerek

İnsani duygusunu pırıldatıp
İyice yaklaşıyor el ateşe
İnsanlığa çevirip aynayı
Yok olmayan enerjinin
Üzüm demetiyle

Üzgünüm!

Çıkışa bu en yakın karnı
Labirentin bu en karanlığı
Benlik duru tapışıp kaldı
Hayat organıyla bulundu
Devreden çıkarılmış us
Çarpışarak duvarıyla
Ağa dönüşürken
Ağası bacasız
Mesnetsiz
Sanatının

Bu devasa sevgili sevgi enerjisi
İçerideki güç, güçlükle
Yatağına akar ulanarak

Kalmaz asılı havada
Değil bulanamadığı için, aksine
Aksini bulundurduğu için yönelir
Her nesneye

İçe çöker her yansı
Yankı yangıdan üreyen
Neredeyse kara deliklikten
Yutulan tapınağa fırlar dışarı
Madeninin uçları...

Neredeyse mabedin nesnesi
Dikişlerini enlerinin okuruz
Nesnesiz kalmanın boşluğunu
Aynadaki bu en çiğ ve
En çıplak gerçekliğin

Yansıma Kaydı:
Bu uzay boşluğumda
Işığım da var gezegenim de

Kayıp hero bulundu!

Amaçsız yoğunluk amaçlı yorgunluğa
Böyle evlenir, müjde!

En değerlisi dünyanın
En eğerlisi malzemenin
Elde var bir

Neyi inşa edecek bilir.

Bununla da deliremeyeceğiz hissini verir.

Kendi üzerine çök üşüş
Kemir amansız sızıyı
Sahibine dönüş boşluğun
Acı verici yeni bir doğum çıkar
Özgürsün ham madde
Mülkündür sevgim
Hem de kaynağından
Geç değil anlaman
Nesneye (kişiye)
Bağımlı olmadığını

Derinliğin sesi
Boşluğun nefesi
Şiirler
"yasinli ruhlar diyarındaki"
Köprüyü kuracaktın
Vazifendi bu!

Aynadayım bakıyorum
İçteki nesnesiz yönsüz kalmışa
O devasa enerjiyle gözgöze
Göze göz dişe diş dile dil

Varoluş acılarını daha da deşip
Derinleştirip sancılarını
Dökülüşüyle yazıya şifa erekli
Ehlileşme üzerine şiire sanata
Dönüştürmeye eser, Eser
Anlamlandırayım, hadi!

Aynanın karşısına yaklaştım
Biraz daha yakınlaşan tinle
Isırgan otumun dikenlerini
Tek tek söküp, altındaki
Derin toprağı yeniden
Canlandırma
Kararlılığıyla

O devasa yönsüz enerji
Benliksizi iyileştirecek
Yegâne güç
Hadi!