Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Alacaklı tacirin karı erisin diye beklediği Erciyes Dağı'nın eteğindeki şehirde doğdum. O zamanlar bahçelerinde sarmaşık güller açan, herkesin birbirini tanıdığı güzel bir mahallemiz vardı. Kutu kutu gofretlerin satıldığı Memiş Emmi'nin bakkalından ekmek almış dönerken kaybettiğim iki buçuk lirayı ne aramıştım yollarda.
Küçükken en büyük zevklerimizden biri evimizin yakınındaki tayyarelikte paraşütle eğitim atlayışı yapan askerleri seyretmekti. Ha! Bir de dedemin koyunları vardı, be ...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!