Latif Şiiri - Dağlar Özügüç

Sen, sükûtumda büyüyen en latif gazelsin
Her nefeste özlenirsin lakin dil sana varamaz, durur
Gözlerin bir şeb duası gibi iner ruhuma
Huzurumun en kadim baharı sensin ey dilber
Ben seni yazgıma mühür kıldım
Bundan gayrı daha başka ne yapsaydım?
Levhi mahfuzuma düşen en mukaddes kader
Sensiz geçen her lahza, zamana sürülen bir niyaz
Her harfi hasret, her kelamı sadakat nişanı
Ben seni beklerken yıldızlara bakmadım yalnız
Semaya adını yazdı bu âşıkın feryadı, nişanı
Bir gün gönlün yorulup da ararsa ebedî sükûn
Bil ki bu kalp sana dergâh olur, kapısı duadır
Sevdanla örülmüş bir taht kurdum ruhuma
Orada saltanatın ne vakit istersen hazırdır
Ben seni sevdim ey yâr;
Bir ummanın ufka secdesi gibi,
Bir gecenin fecre niyazı gibi,
Bir ömrün tek ismi zikr eylemesi gibi…
İsmini sinemin en derin yerine nakş ettim
Ne zaman silebilir onu ne de kader unutturur