Lale İçin Ninni Şiiri - Ahmet Hani

I

Odanın havası
bulutluydu.

Büyükanne,
küçük kızın saçlarını
yağmurun ince telleriyle
örüyordu.

Nazlım benim…
Dönmeyen babalar
laleye dönüşür…

II

Çayın buharı
bir iç çekişe
dönüşüyordu.

Büyükanne,
gözlerini
gözyaşının ince çizgileriyle
cama
dikmişti.

Esinti,
buğday tarlasını
okşuyordu…

III

Pencerenin ardından,
küçük kız
odanın bir köşesinde
yalnız
bakıyordu.

Büyükanne
yazmasını başına örttü;
küçük kızın elini tuttu
ve birlikte
ovaya doğru
yürüdüler.

IV

Akşam esintisi,
buğday tarlasını
öyle usulca
dalgalandırıyordu ki,
sanki
bir babanın elleri
yavaşça
kızının saçlarında
geziniyordu.

Otların arasında
kıpkırmızı
bir lale
duruyordu.

Titrek bir gülümseme
dudaklarına
kondu.

Dedi ki:

"Ne kadar…
babama
benziyorsun…

Baba…
Yaprakların
barut kokuyor.

Orada
geceler
soğuk değil mi?

Hâlâ
bana
masallar anlatıyor musun?

Biliyor musun?
Adını
yazıyorum.

Keşke
olsaydın…"

V

Güneş,
yavaş yavaş,
tepelerin ardında
daha da
kızarıyordu.

Akşam esintisi,
annenin ninnisini
buğday tarlasına
taşıyordu…

Layla…
Ay balam…
Layla…

Soyuq
torpaq
səni
incitməsin.

Göy
üstünə
yorğan
örtsün.

VI

Gökyüzü,
babanın yerine,
küçük kız için
yavaş yavaş
"Yine Yağmur…"
Türküsün
söylüyordu.