Geleceğe adım atmak için, geçmişten vazgeçmek gerek bazen,
Her şeyin,hiçbir şeye karıştığı o âna,lahza der diğer insanlar,
Bense anamam bile adını, nutkum tutulur söylemeye kalksam.
Çöldeki kum taneleri gibi, kara hasret, yağmura muhtaç...
Korkumdan değil, ve fâkat,
Bambaşka bir duygu bu,
Daha önce hiçbir insanda tadmadığım,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta