Kalbim ışıktan yoksun bir mabed,
Kapısında senin siluetin bekliyor hâlâ.
Adını her andığımda göğsümde bir tohum çatlıyor,
Ama hiçbiri toprağına filiz vermiyor.
Gözlerin zamanı eritiyor,
Ben onlara baktıkça çoğalıyor yokluğun.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Çok teşekkür ederim.. okumakla kalmayıp yorum yazma nezaketinde bulunmuşsunuz..
Ne güzel demişsiniz
dilinize sağlık
beğeni ile okudum
Çok teşekkür ederim.. okumakla kalmayıp yorum yazma nezaketinde bulunmuşsunuz..
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta