Kuzey Pb Şiirleri - Şair Kuzey Pb

Doğdum ağlayarak,
büyüyünce güler miyim anne?
Yoksa gene ilk doğduğum gün gibi, ağlar mıyım anne? ..

İnsanların şerefsiz yüzüne bakıp gülmektense, aynaya bakıp, kendime ağlamayı tercih ederim.. Ağla şeref için atan yüreğine..

Ağlıyor muyum ne?
Yanaklarımdan süzülen gözyaşlarım,
yere her düşüşte,
ne için döküldüklerini haykırıyorlardı...
Duymak için sevmek lazım...
Seni seviyorum! ..

Al gülüm ver gülüm dünyasında,
alıp veremeyeceğin tek şey; Sevgim..
Alınan sevgi geri verilmez..

Kendini büyümüş hissediyor, o küçük bedenler.

Peki, gerçekten büyükler mi?

Ellerinde büyüklüğünü gösterirmiş gibi içilmek üzere yakılmış sigaralar..
Her çekilen fırtta yaşanmamak üzere hayatlarından giden hayaller...

Ağlanacak halime gülerim;
Ağlayacak neyim kaldı diye...
Dert bitmez; dertsizlikte..
Neyim kaldı başka; gülmesizlikte..

Kaybolduk bu hayatta..
Belki yaşamasını bilemedik;
Belki de ölmesini..
Bildiğimiz tek şey;
KENDİMİZ OLDU!
Sadece kendimizi öğrendik! ..

Kopmuş bu beden hayattan;
Yaşar sessizlikte firari...
Umut çukuruna düşmüş, acınası hayaller...
Zamana savrulur, ölmüş anılar...
Bedensiz yaşar, çaresiz ruhlar...

Sandığımız kadar zor değil;
susuşların sakladığı duyguları kelimelere dökmek...
Asıl zor olan; duyguların sahibinde aradığımız gerçeği görebilmek! ..

Anne,
neden ağlıyorsun diye sorma;
Söylemek istediklerim yüreğimden çıkıp,
dilimin ucuna gelmez...

Anne,