Döküldü betonlar, dikildi duvarlar
Hasret kaldı tutsak insanlar, güneşe...
Hür değiller; ne ölüler ne de varlar
Kalmıyor gönülde de gözde de neşe...
Betonda yeşerir de ışıksız solar;
Unutulmaktan korkar, küser dosta eşe
"Müstehak" dersin, "mazeretim var" derim...
Kutup ışığı değil baktığım, gözlerindeki ışıltı.
İlahî bu yol gösterici sebebiyle eminim;
Ayıramaz bizi ne beton bloklar ne toprak altı!
Bir sarışın hatun uğrunda harcanır benim kaderim;
Ciğerimin değil, ışığım ışıltının söndüğü gündür ölümüm.
Ayrılmasın hiç bu yüzden gözlerimden gözlerin
Bakışların bilmeyene sıradan, anlaşılması imkansızcasına derin...
Kedilerimi, sarı saçlarını, kokunu özledim, bir süre daha özlerim;
Güzel gözlü sevdiğim, en çok gözlerinden öperim.
Kocan
24.02.2026
Kayıt Tarihi : 30.04.2026 15:05:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Haksız tutukluluk sürecinde tarafımdan eşime gönderdiğim bir mektubumun sonunda yer alan, anlık duygusallıkla yazılmıştır.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!