Küstüm gülmelere Şiiri - Hamdi Oruç

Küstüm gülmelere

Hani annem-babam teyzem-halam...
Onlar gitti
Baharlar gitti
Eylüller kaldı gönlümde
Küstüm gülmelere

Onlar gitti
Eylüller kaldı gönlümde
Ömrün nisanı gitti...
Ağaç gibi ağlıyorum yaprak dökerek

Onlardı ömrüme inen melek
Yaş oldu yetmiş beş
Aylardan kasım
Kasım patılarla
Küstüm gülmelere

Onlar gitti
Eski günlerden gelsinler hayallerime
Rüyalarıma
Onlardı ömrüme inen melek
Gelin rüyalarıma her gece
annem-babam teyzem-halam...

Kasım sadece yaprakları dökmedin
Şehitlerim düştü toprağa
Göz yaşlarım düştü toprağa
Verdiklerini aldı toprak
Onlardan kaldı bana bir güzellik ak
Ak mı ak...

İnsan deriz ama benzer yaprağa
Benzer ağaca
Toprak alır verdiklerini
İnsan ve ağaç...
Ölüm rüzğarındadır kasımların...

Yaş yetmiş beş aylardan kasım...

Onlar gitti
Eylüller kaldı gönlümde
Baharlar hiç gelmedi gönlüme...
Nisan yağmurları yağsa da

Sorulmasın gönlüme mutluluk nedir diye
Ve baharlar edilmedi hediye
Onlar gitti
Eylüller kaldı gönlümde

Dünya gurbetinde
Gidişiniz eylül oldu şehitlerim...yapraklarım
İyi görmeyen gözlerim iyi duymayan kulaklarım
Küstüm gülmelere
Yapraklarım gözüm ve kulağım
Ölüm rüzğarındadır kasımların...
Ölüm rüzğarıdır kasımlarım
Vatanda bile İstanbulda bile
İstanbul ki cennette bir cennet bana
İstanbul sılada sıla
Güller uzatır sabahları uyana her kula
İstanbul benzer tubadan dala
Meyveleri cennet İstanbulun
Rüzğarı cennetten
Toprak kokusu cennetten...okusu cennetten