Bir gece yoluna çıktım,
Karanlıkta sırra düştüm,
Başkasının adın tuttum,
Kendi adım nerde benim?
Bir cübbe giydim üstüme,
Bir yalan düştü dilime,
El uzattım bir yetime,
Titredi elim de benim.
Bir çocuk baktı yüzüme,
Nur değdi kara gözüme,
Yıllar vardı özümde,
Uyandı gönlüm de benim.
Bir güzel çıktı karşıma,
Gül değdi kuru bağrıma,
Baktı benim günahıma,
Dönmedi hiç yüzü benden.
Bir lokmayı böldük iki,
Bir dert oldu bize teki,
Anladım dünyanın mülkü
Bir avuç toprakmış meğer.
Gece oldum, gece yandım,
Kendi içimde uyandım,
Aynaları kendim sandım,
Gördüğüm yabancı imiş.
Sarık benim değil imiş,
Cübbe benim değil imiş,
İsim benim değil imiş,
Gönül benim, gönül benim.
Bir gün kapı açıldı içte,
Bir ışık düştü gecemde,
Ben sandığım o ben değil,
Benliğim bir perde imiş.
Gönül dedi: “Gel, geç artık,
Kendinden kendine göç artık.
Yükün neyse yere bırak,
Yol dediğin içre imiş.”
Dışarıda gün ağardı,
Seccadem indi toplandı.
Kuşlar göğe kanat sardı.
Güneşe doğru yol aldı.
Ben de çıktım o kapıdan,
Ne ad kaldı, ne de yalan.
Bir garip kuş gibi uçtum,
Gönül yandı, benlik gitti.
Kayıt Tarihi : 20.08.2026 03:52:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
