Ayaz geceler kuş yuvalarında,acılarıyla uyurken.
Yürüdüğüm dik yolların,yağmurlarından ıslandım.
Hayat değirmeninde öğüttüğüm yılları koklarken.
Sessiz karanlığımın kuytusunda gidene ağladım.
Çantılarda sarkan örümceklerin,ağlarını topladım.
Yosun tutan rüzgarlar dağıttım hep ayak izlerinde.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta