İskeleden kalkan son vapurun gidişiydim
bir sonbahar akşamıydım...
kendi bulutlarımla yüreğimin karardığı
yağmur sancısının gözyaşlarıydım...
,
Masanın üzerine bırakılan ve kapağı bir daha asla açılıp-okunamayacak olan yaşam kitabının içinde mutlaka bir
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
