Kuru bir ağaç
ne yaprağı var ne dalı.
Göremez kimse onu
dört mevsim meyvalı.
Ne yaprak dökme sancısı var
ne de bahar sevinci.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




sona doğru...
nefis bir tema ile soğuk nefesin sesi...
etkileyivci bir anlatım ve çalışma...
saygılar yüreğinize ve güzel kaleminize...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta