Kurtuvada yankılanır kişişten teraneler,
Kitaptan çıkarılır tüm ilahi nefesler,
Eklenir her fermana ordan buradan sesler,
Ruh göğe yükselirken, alçakta alçak sesler.
Kurtuvalarda ölüm, kol gezer sinsi sinsi.
Ne baş kalmış ne ayak, herkes artık bir asi.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Eyvallah üstad... şiir müthiş... adeta iç burkan bir resme baktım. Kelimelerinize hayali deseniz de çok tanıdık bir resim çizmişsiniz. Eyvalllah... Saygılarımla....
elinize dilinize saglık muhteşem bi şiir
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta