Kurtuluş yok tek başına Şiiri - Haydar G ...

Yerin Altından Yükselen Ses, Yeryüzünün Ortak Vicdanıdır Bu ülkenin en ağır yükünü sırtlayanlar, en az konuşanlardır çoğu zaman. En çok terleyenler, en az gülenlerdir. En çok üretenler, en az pay alanlardır. Bir maden ocağının ağzında sabahı karşılayan işçiye bakın. Yüzünde yalnız kömür karası yoktur onun; eve götüremediği ekmeğin mahcubiyeti, çocuğuna veremediği harçlığın burukluğu, yarın işsiz kalma korkusunun gölgesi, ve buna rağmen dimdik durmanın inadı vardır. Yerin metrelerce altında çalışan insan, yalnız kömür çıkarmaz. Yalnız maden çıkarmaz. O, karanlığın içinden hayat çıkarır. Işık çıkarır. Memleketin çarkını döndüren alınterini çıkarır. Ama ne acıdır ki, bu düzen, o alınterini baş tacı yapmak yerine, hesap kalemlerine yazar. Maliyet der. Gider der. Tasarruf der. Ve insanı, emeği, ömrü; bir muhasebe cetvelinin satır aralarına sıkıştırır. Oysa emek rakam değildir. Emek hayatın kendisidir. Bir madenci “Çocuğum için buradayım” dediğinde, aslında hepimiz adına konuşur. Bir öğretmen maaşı yetmediği halde sınıfa başı dik girdiğinde, hepimiz adına direnir. Bir öğrenci gelecek kaygısıyla uykusuz kaldığında, hepimizin yarını daralır. Bir çiftçi toprağa küsüp traktörünü sattığında, hepimizin sofrası eksilir. Bir işçi hakkını alamadığında, aslında bir toplum biraz daha yoksullaşır. Çünkü hayat birbirine bağlıdır. Bir yerde sömürü varsa, başka bir yerde huzur eksilir. Bir yerde adaletsizlik varsa, başka bir yerde umut solar. Bir yerde emek hor görülüyorsa, başka bir yerde insanlık küçülür. Bugün maden işçisinin direnişi, yalnız maden işçisinin meselesi değildir. Bu; fabrikada vardiya çıkışı yorgun adımlarla yürüyen işçinin meselesidir. Atama bekleyen öğretmenin meselesidir. Okurken çalışmak zorunda kalan öğrencinin meselesidir. Tarlada ürününün karşılığını alamayan üreticinin meselesidir. Emekli olup yeniden çalışmak zorunda bırakılan insanın meselesidir. Çünkü sömürü, kapıyı çalarken meslek sormaz. Yoksulluk, kimlik sormaz. Geçim derdi, dünya görüşü sormaz. Açlığın dili birdir. Gözyaşının tuzu birdir. Emeğin alnı birdir. Tam da bu yüzden kurtuluş da parçalı değil, ortak olmak zorundadır. Bir madencinin nasırlı eliyle bir öğretmenin tebeşir tutan eli, bir öğrencinin umut dolu eliyle bir çiftçinin toprağa uzanan eli, bir fabrikada makine yağına bulanmış el ile bir hemşirenin şefkatli eli birleşmedikçe; adalet eksik kalır. Çünkü tek tek insanlar yorgun düşebilir. Tek tek sesler kısılabilir. Tek tek omuzlar çöker. Ama yan yana gelen omuzlar bir duvar olur. Birleşen eller bir köprü olur. Ortak ses, en kalın duvarları aşan bir yankı olur. Tarih bize bunu defalarca gösterdi: Hak verilmez, alınır derken kastedilen; kin değil, dayanışmadır. Öfke değil, örgütlü bilinçtir. Yıkım değil, insan onuruna yakışır bir hayatı birlikte kurma iradesidir. Eğer dünyada savaşların yerine kardeşlik konuşulacaksa, eğer çocuklar bombaların değil kitapların sesine uyanacaksa, eğer işçiler ölmeden çalışacak, yaşayarak üretecekse, eğer öğretmenler onuruyla yaşayacaksa, eğer gençler geleceğini başka ülkelerde aramak zorunda kalmayacaksa, eğer yeryüzü birkaç ayrıcalıklının kasası değil, halkların ortak yuvası olacaksa bunun yolu, emeğin ortak vicdanında buluşmaktan geçer. Adına sosyal adalet deyin, eşitlik deyin, dindarlık deyin, kamuculuk deyin, sosyalizm deyin, başka bir isim verin… Öz aynıdır: İnsanın insanı sömürmediği bir düzen. Emeğin baş tacı edildiği bir düzen. Bilginin, ekmeğin, suyun, toprağın, hayatın ortak iyilik için paylaşıldığı bir düzen. Çocukların aç yatmadığı, annelerin korkuyla beklemediği, emekçinin boynunun bükülmediği bir düzen. Bu bir hayal değildir. Bu, insanlığın vicdanında çoktan filiz vermiş bir tohumdur. Eksik olan, o tohumu birlikte sulamaktır. Bugün maden işçisinin yanında durmak; yalnız bir meslek grubuna destek vermek değildir. İnsanın insanca yaşama hakkının yanında durmaktır. Adaletin yanında durmaktır. Onurun yanında durmaktır. Geleceğin yanında durmaktır. Ve unutulmamalı: Karanlığın en koyu olduğu yer, ışığın en çok özlendiği yerdir. Yerin altında çalışanlar, yalnız kömür değil, bize o ışığın değerini de çıkarıyor. Şimdi sıra bizde. Ses olmakta, omuz olmakta, dayanışma olmakta, birbirimizin acısını kendi acımız bilmekte. Çünkü bu dünya, onu omuzlarında taşıyanların dünyasıdır. Ve bir gün mutlaka, emeğin güneşi, bu karanlığın içinden doğacaktır.