Kuraklık Kapıda Şiiri - Baroydu Galiba

Cennetti bu topraklar, bereketli bir diyar
Dağlarından aşardı gürleyen soğuk pınar
Şimdi hüzünle dolu o yemyeşil vadiler
Ne bir bereket kaldı, ne coşkun akan sular.

Gökyüzünde süzülürdü binbir türlü kuş
Şimdi göller kurudu, her taraf sarp yokuş
Tuz Gölü can çekişir, Burdur şifa ararken
Doğanın karşısında ne hazin bir duruş.

Nehirler nazlı akar, suyu artık çok az
Kışlar yağmursuz geçer, kavurur sıcak yaz
Menderes’in kıvrımı toprağa küsmüş sanki
Kapıda bekliyor bak, kapkara bir ayaz.

Obruklar açılıyor, çöküyor koca yer
Çiftçi mahsul beklerken alnından damlar ter
Vahşi sulama ile tükettik yeraltını
Toprak ana insana “artık insaf” der.

Her yanı beton sardı, kalmadı dikili taş
Dökülür gözümüzden pişmanlık dolu yaş
Yağmur nereye yağsın, toprak nefes almazken?
Doğayla ettiğimiz bu ne manasız savaş.

Sanayi atığıyla doldu tertemiz nehir
İçtiğimiz sulara karıştı sanki kir
Balıklar can veriyor o bulanık sularda
Çözüm bulmazsak eğer, sonumuz olur bir.

Dağların zirvesinden kalktı örtü, ak
Çatladı susuzluktan, feryat etti toprak
Kar yağışına hasret geçiyor mevsimlerimiz
Gelecek nesillere miras kaldı kurak.

Musluklar boşa akar, telafisi çok zor
Yüreğime düşüyor, yangın misali kor
Diş fırçalarken bile kapatmayı bilmeyiz
Yarın susuz kalınca, halini git de sor.

Su hayattır, damarda dolaşan sıcak kan
Kurumasın kökümüz, solmasın hiçbir can
Tasarruf etmeliyiz damlaların hepsini
Harekete geçmeli, daralıyor zaman.

Birleşsin bu uğurda uzanan her bir el
Kurumasın bahçeler, esmesin kuru yel
Türkiye çöl olmasın, cennet kalsın diyorsan
Henüz vakit varken, sen de yardıma gel.