Şiirin Hikayesi
O gün
gökyüzünün de
yüreği burkulmuştu.
Durmadan ağlıyordu
Narayani
evleri
birer birer
yutuyordu.
Ah, talihsiz kadın,
küpelerin
çakalın gözlerini
suya çevirdi.
Gölgeler
çamur ve balçığın içinde
dolanıyordu;
kameralar
suya dikilmişti,
gözleri
gözyaşını
unutmuştu.
Bedenin
nehrin kıyısında
öylece yatıyordu.
Su
hâlâ
saçlarından damlıyordu
iki gölgenin
gözleri
yalnızca
küpelerindeydi.
Küpe yiyen çakallar
kulaklarını
tırmalıyordu.
Sel
evleri
yuttu.
Ormanın yolu
neredeydi,
talihsiz kadın?
Narayani, Nepal’de bulunan önemli bir nehrin adıdır
Ahmet HaniKayıt Tarihi : 1.09.2026 18:45:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!